เด็กหนุ่มผู้ไม่คุ้นเคยกับความลำบาก
เรื่องเริ่มต้นขึ้นที่นครจำปา แคว้นอังคะ ที่นั่นมีเศรษฐีบุตรคนหนึ่งชื่อ โสณโกฬิวิสะ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า “โสณะ” พระไตรปิฎกไม่ได้แนะนำชายหนุ่มคนนี้เพียงว่าเป็นบุตรเศรษฐี แต่ใช้คำพิเศษคำหนึ่งว่า สุขุมาลชาติ หมายถึงเป็นผู้ละเอียดอ่อน บอบบาง ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างประณีต
และยังบันทึกลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งไว้โดยตรงว่า ฝ่าเท้าทั้งสองของโสณะมีขนงอกขึ้น อรรถกถาอธิบายเพิ่มเติมว่า ฝ่าเท้าของเขามีสีแดง และมีขนอันละเอียดงดงาม ส่วนคัมภีร์ชีวประวัติที่รวบรวมเรื่องจากอรรถกถาขยายภาพชีวิตของโสณะให้เราเห็นชัดยิ่งขึ้น เขาเติบโตท่ามกลางความสุขสบาย
เมื่อโตเป็นหนุ่ม มีปราสาทถึงสามหลังสำหรับอยู่ตามฤดูกาล มีการบำรุงบำเรออย่างประณีต และมีรายละเอียดที่น่าสนใจมากว่า ไม่ว่าโสณะจะเดินไปที่ใด จะมีพรมเนื้อละเอียดปูไว้ให้เดิน ฝ่าเท้าของเขาจึงแทบไม่ต้องสัมผัสพื้นหยาบเลย ถึงขนาดมีเรื่องเล่าว่า เมื่อโสณะไม่พอใจใคร เขาอาจขู่ว่า
“ถ้าอย่างนั้น เราจะเอาเท้าลงเหยียบพื้นเสียเลย” สำหรับคนทั่วไป ฟังแล้วอาจนึกขำ “ลงเดินบนพื้น...นี่เป็นคำขู่หรือ?” แต่สำหรับคนที่ดูแลโสณะ นั่นเป็นเรื่องใหญ่ เพราะชายหนุ่มผู้นี้ได้รับการทะนุถนอมถึงขนาดที่ การปล่อยให้ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นธรรมดายังถือเป็นเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้น
ชีวิตของเขาในเวลานั้น จึงอยู่ห่างไกลจากคำว่า ความลำบาก ความอดทน ความเจ็บปวด อย่างแทบจะสุดขั้ว ถ้าจะมีสิ่งใดบอกว่าโสณะอยู่ไกลจากความลำบากเพียงใด สิ่งนั้นอาจไม่ใช่ปราสาทสามหลัง แต่คือผืนพรมที่คอยรับทุกย่างก้าวของเขา
