{{ currentWorld.title }}

“ธาตุ คือรากของถ้อยคำ เป็นวัตถุดิบหลักของศัพท์บาลีแทบทุกคำ กิริยาที่เราแปลกันในธรรมบท ล้วนสำเร็จรูปมาจากธาตุทั้งนั้น”

“ธาตุหนึ่งตัวถือความหมายหนึ่งอย่างไว้ เช่น คม ถือความหมาย “ไป, ถึง” · กร ถือความหมาย “กระทำ” · สุ ถือความหมาย “ฟัง” — จำธาตุได้ ก็เหมือนรู้ใจศัพท์ทั้งตระกูลของมัน”

“แผ่นศิลาที่เธอเดินเก็บในสวนนี้ ก็คือธาตุแต่ละตัวนั่นเอง เก็บให้ครบนะ”

“ธาตุในบาลีจัดเป็น ๘ หมวด ตามปัจจัยประจำหมวด เรียกชื่อตามธาตุหัวหน้าหมวด:”

“ในคลังธรรมบทของเรามีธาตุถึง ๓๔๖ ตัว — เกมธาตุทั้งสี่จะพาเธอไปพบทีละชุด เรียงจากตัวที่เจอบ่อยที่สุด”

“จำไว้นะ: ธาตุคือวัตถุดิบหลัก ส่วนปัจจัยและวิภัตติคือส่วนผสม — ผสมต่างสูตรกัน ได้ศัพท์ต่างชนิดกัน”

ผสมแบบอาขยาต (ศัพท์กล่าวกิริยา): ธาตุ + ปัจจัยประจำหมวด + วิภัตติอาขยาต
เช่น ภู + อ + ติ → ภวติ

ผสมแบบกิตก์ (ทั้งนามกิตก์และกิริยากิตก์): ธาตุ + ปัจจัยกิตก์
เช่น สุ + อนฺต → สุณนฺโต “ฟังอยู่”

“อยากลองผสมเองใช่ไหม — แบบอาขยาตไปที่ครัวไฟ แบบกิตก์ไปที่โต๊ะผสมธาตุกลางสวนเลย”